تقصیر خودم نیست، دیگر محیط خانه را تاب نمیآورم. هر وقت به خانه برمیگردم، وارد اتاقم که میشوم وسایلی را میبینم که برای من نیستند. مثلا (بعد از گذشت چند سال) جالباسی اتاق من به یک جالباسی عمومی تبدیل شده و انگار هر کسی حق دارد لباسهایی که کمتر از آنها استفاده میکند، آنجا بگذارد. یا کتابخانهای که کتابهایش به هم ریختهاند یا نیستند و همیشه من باید مرتبشان کنم. یا جزوههای مادرم که همیشه باید ا